Criar um Site Grátis Fantástico
poezja o lesie

poezja o lesie


poezja_o_lesie.pdf













Polska w XVIw. byla wladza Europy. Byla ogromna. W tym momencie rozwijala sie nauka, obszar kulturowy, polityka, umiejetnosc a komplet tego dzieki Zygmuntowi I Staremu, jego zonie krolowej Bonie i synowi Zygmuntowi II Augustowi. Krolowa Bona sprowadzila do Krajowy wloskich tworcow aby przebudowali Wawel. Przestrzeni ozdobiono arrasami, ktore Zygmunt August zamowil w irlandzkich pracowniach. Krolowa Bona przyzwyczajona do wloskich potraw sprowadzila do Naszego kraju tamtejsze jarzyny m. in. warzywa (rzodkiew, seler, por, kalafior), ktore nazwano wloszczyzna. Zmienily sie takze ubiory. W XVIw. Mikolaj Rej jako 1-wszy Polak rozpoczal tworzyc na polsku, powiedzial,, Polacy nie gesi i swoj zbior znakow maja". W europie w XVIw. wzroslo popyt na zboze. Nasze panstwo stalo sie glownym eksporterem, a szlachta dzieki temu bogacila sie. Ludzie renesansu pracowali nad wlasna rozmaita znaja. Podziwiano takich, ktorzy poznali sie w calej roznych domenach nauki, jednym z nich byl Mikolaj Kopernik. Zajmowal sie on lecz rowniez astronomiom lecz takze medycyna i ekonomia, Odkryl pan ze nie Slonce a, takze inne planety kraza wokol nierychomej Ziemi lecz iz jest na odwrot. Wiek XVI w dziejach Polski okresla sie czesto zlotym stazem poniewaz byl to szmat pomyslnego wzrostu gospodarki, rozkwitu kultury jak i rowniez nauki, oraz wewnetrznego pokoju.*Poezja to odsetek literatury rzetelnej obejmujaca utwory wierszowane w odroznieniu od prozy *Niektore utwory liryczne realizowane sa wierszem bialym-bez rymowym *W mnostwo wierszach rymowanych mamy kolejne rymy: a)dokladne (pachniala-biala) b)jesli powtarzaja sie podobne, jednak nieidentyczne, to takie rymy nazywamy niedokladnymi ( chlopiecy-wiecy ) c)uklady rymow moga byc parzyste (aabb ) przeplatane (abab ) okalajace (abba )Zawiazek rzymskiej podrecznikow w poezji stanowily ludowe piesni obrzedowe, bohaterskie a, takze zolnierskie, piesni religijne (piesn saliow, Carmen Fratrum Arvalium; fratres arvales). Ich skala wierszowa byl tzw. wiersz saturnijski. Zaczatek prozie daly m. in. zapiski cenzorow (commentarii) a, takze pontyfikow (annales maximi — formuly modlitw, fasti, wypadki biezace), zwlaszcza zas upowaznienie dwunastu tablic. Za najwczesniejszego pisarza uchodzi Appiusz Klaudiusz Cekus, cenzor z 312 p. n. e., autor pierwszej opublikowanej mowy. Poczatki dramatu beda zwiazane pochodzace z ludowa farsa — atellana i mimem. W dalszym rozwoju tworczosc literacka rzymska ulegla wplywom greckim (Wielka Grecja). Okres A, takze, tzw. archaiczny (240–80 p. n. e. ). Poczatek wlasciwej podrecznikow wiaze sie z wystawieniem przy Rzymie (240) tragedii i komedii greckich w lacinskiej przerobce Liwiusza Andronikusa, ktory to jako tlumacz Odysei jak i rowniez autor choralnej piesni religijnej dal rowniez poczatek epice i liryce rzymskiej. Przy tragedii nasladowali go Newiusz, Enniusz, Pakuwiusz i Akcjusz, w komedii — m. in. Newiusz, Plaut, Stacjusz, Terencjusz. Atellana i mim uzyskaly range gatunku literackiego. Epike wzbogacili Newiusz a, takze Enniusz, ktorzy wprowadzili do niej heksametr. Satyra otrzymala wlasciwa jej odtad postac (Lucyliusz). Pod przelomie II i Jak i rowniez w. pojawil sie epigramat, a w nawiazaniu ze wzrastajaca pozycja polityczna Rzymu stanela historiografia, oryginalnie w jezyku greckim (m. in. Fabiusz Piktor), od czasu czasow Katona Starszego Cenzora — w jezyku lacinskim. Procz relacji Rzymu Katon Starszy Cenzor zajal sie rowniez dziejami miast italskich i panstw pozaitalskich. Nasladowali go w tym „starsi” jak i rowniez „mlodsi” annalisci. Pojawily sie na wstepie monografie wojen, prace antykwaryczne oraz pamietniki mezow formy i wodzow. W II w. Rzymianie zetkneli sie z filozofia grecka, natomiast pod dzialaniem Sredniej Stoi zaczela sie rozwijac wychowanie prawa rzymskiego. Rozwijala sie takze mowa polityczna (m. in. bracia Grakchowie) a, takze sadowa — ukazaly sie pierwsze poradniki retoryki a, takze rozprawy odnosnie jezyka, koncepcji literatury jak i rowniez krytyki literackiej. W okresie II, zwanym cyceronskim (80–30 p. n. e. ), rozwijala sie milosc madrosci (Cyceron, Lukrecjusz), wymowa (Cyceron, Hortensjusz), historiografia w postaci autobiografii (Cezar), monografii (Salustiusz) a, takze biografii — zapoczatkowanej za posrednictwem Neposa. Nauke reprezentowala tworczosc Warrona, zas w nauce prawa zasluzyl sie m. in. Sulpicjusz Rufus, w poezji — m. in. Katullus. Sezon III, augustowski (30 p. n. e. –14 n. e. ), zwany byl tez zlocistym wiekiem poezji rzymskiej. Patronowal mu cesarz Oktawian August, ktory w literaturze dostrzegl wazny faktor realizacji wlasnej ideologii. Tejze sprawie poswiecil swa tworczosc epik rzymski Wergiliusz i, czesciowo, liryk Horacy. Blisko polowy A, takze w. zaistniala elegia milosna (Gallus), jaka do rozkwitu doprowadzili Tibullus, Propercjusz jak i rowniez Owidiusz. W calej historiografii zasluzyli sie m. in. Liwiusz i Trogus (pierwsza przeszlosc powszechna Historiae Philippicae). W okresie upadku republiki miejsce wymowy politycznej zajely popisowe deklamacje, nauke prawa kontynuowal Labeon, nauke o jezyku — Weriusz Flakkus (leksykon De verborum significatu). Witruwiusz podarowal cenne dzielo o architekturze. Okres IV, cesarski (I–V w. ). Literatura I i II w. pozostawala pod dzialaniem retoryki (Seneka Starszy, Kwintylian), w wymowie utrzymywaly sie deklamacje. Filozofie reprezentowal Seneka Mlodszy, historiografie — metrow. in. Tacyt i Swetoniusz. Nauka przejawiala tendencje encyklopedyczne (Pliniusz Starszy) oraz nowoczesne: geograficzne (Pomponiusz Mela), rolnicze (Kolumela), prawne (Salwiusz Julianus), filozoficzne (Askoniusz Pedianus), historyczno-literackie (Geliusz). Proze literacka (romans) reprezentowali Petroniusz i Apulejusz, a zretoryzowana poezja miala przedstawicieli w calej epice (Lukan, Stacjusz, Waleriusz Flakkus), przy liryce (Kalpurniusz Sykulus), w calej satyrze (Persjusz, Juwenalis) a, takze w epigramacie (Marcjalis). Fedrus dal start rzymskiej bajce. Najwybitniejszym dramatopisarzem byl Seneka Mlodszy. Atellana i mim wyparly komedie, pojawila sie pantomima. Od chwili III po. nastepowal stopniowy upadek pismiennictwa, wyjatek stanowilo prawo (Papinian, Ulpian). W poezji pod uwage zasluguja Klaudian i Rutyliusz Namacjanus, w wymowie — Symmachus, w historiografii — Ammianus Marcellinus a, takze historycy cesarstwa rzymskiego. Rodzila literatura chrzescijanska — dzialali apologeci (m. in. Tertulian, Minucjusz Feliks, Cyprian, Arnobiusz Starszy, Laktancjusz), filozofowie — Sw. Augustyn, tlumacz Wulgaty — Hieronim ze Strydonu, poeci, autorzy hymnow — Ambrozy i Prudencjusz (zwany chrzescijanskim Horacym). Ostatnim sporym dzielem nauki starozytnnej stalo sie skodyfikowanie, dzieki polecenie Justyniana I Ogromnego, prawa rzymskiego, dokonane za posrednictwem Triboniana.


blizej geografii 1 sprawdzian sfery ziemi
matura probna polski rozszerzony 2017
podstawy mechaniki plynow pwr
archimedes fizyka
osoby liczby pojedynczej i mnogiej angielski
statystyka matematyczna pojecia